Publicatie

Publicatie

Zonder dat ik er vooraf toestemming voor heb verleend en zonder bronvermelding zijn er onlangs enkele foto’s van mij gepubliceerd. Ik heb inmiddels achteraf toestemming verleend en dat ik er als auteur van de foto niet bij staat vind ik helemaal niet erg. Eigenlijk vind ik het wel leuk dat een paar foto’s van mij op de site van de Green Helmets staan.

Het bijgaande artikel is ook niet helemaal waarheidsgetrouw, maar dat doet ook niet zo veel ter zake. Want Till is zeker niet de enige muzungo die de marathon heeft volbracht. Ook Yvon, werkzaam op de Nederlandse ambassade, heeft de marathon gelopen. En het waren geen zes rondjes maar vier rondjes. Wat wel klopt is dat Till dacht dat hij na drie rondjes klaar was en toen tot zijn teleurstelling nog een extra rondje moest lopen.

De link is: http://www.gruenhelme.de/1193.php

Glückwunsch

Till Gröner, für das Durchhalten beim Marathon Lauf in Kigali




Der schnellste Läufer  

 


Und keiner will Ihm glauben

 Freitag, 03.06.2011

Der Grünhelme Koordinator in Ruanda, Till Gröner, hat am 22. Mai den Marathon-Lauf in der Hauptstadt bewältigt. Neben vielen eingeflogenen Marathon-Talenten aus den Langstreckenlauf-Ländern Kenya und Uganda und Äthiopien war er der einzige Muzungu (Suaheli für Fremde, Ausländer), der den Lauf durchgehalten hat. Aus Versehen war er auf der Strecke, die in etwa sechs gleich große Umkreisungen eingeteilt war, bei km 36 einen Kreis zu früh in das Stadion gelaufen. Dabei gab es frenetischen Jubel. Allerdings musste er sich von den preußisch genauen Lauf-Ordnern sagen lassen, dass er noch die Schleife mit den sechs Kilometern machen musste.
Jedenfalls haben wir uns vorgenommen, dass die Grünhelme Till Gröner, Rupert Neudeck und – wer immer dann noch will? – an dem nächsten Marathon-Lauf an der Küste des Gazastreifens teilnehmen werden. Durch die neue freizügigere Politik der neuen ägyptischen Regierung konnte für den ersten von der UNO veranstalteten Lauf an der Gaza Küste mehrere internationale Läufer in den Gazastreifen über den Grenzort Rafah einreisen. Die Küste des Gaza Streifens ist genau 41,87 Km lang.
Auf jeden Fall, nachträglich ein großer Glückwunsch an Till Gröner. Die Zeit ist in Anbetracht der afrikanischen Äquatorsonne beachtlich: 4 Stunden. Till, das hätten selbst wir Dir nicht zugetraut.

Rupert Neudeck

Handover Ceremony

De Green Helmets, of op zijn Duits de Gruenhelme, is een Duitse ontwikkelingsorganisatie die met behulp van vrijwilligers scholen en andere gebouwen bouwt in derdewereldlanden. Meestal bouwen ze alleen maar en laten het beheer over aan lokale mensen. In Rwanda hebben ze in 2007 een technische school gebouwd en hebben ze aansluitend deze school ook beheerd voor een aantal jaren.

Tijdens mijn bezoek aan Erin, een maand geleden, hebben wij ’s middags ook een bezoek gebracht aan deze ‘vocational school’ met de naam Nelson Mandela Educational Centre in Natrama, om te kijken of Erin aan deze school ook enige ondersteuning kon bieden. Wij zijn rondgeleid op deze school en het zag er gewoon prachtig uit. Als de Duitsers ergens iets neer zetten, dan zetten ze ook iets goeds neer. Zo’n 60 leerlingen leren op projectmatige wijze en met holistische blik hoe ze moeten omgaan met ‘construction’ en ‘electricity’. Alle gebouwen op het terrein zijn een resultaat van een project dat door een klas is uitgevoerd in het kader van hun opleiding. De lokalen en lesmaterialen waren ook allemaal prima in orde.

Sommige elementen kunnen als vrij vooruitstrevend worden gekenmerkt. Er is veel aandacht voor hergebruik van water. Volgens eigen zeggen hebben ze het enige ‘greywater system’ van het land. Dit houdt bijvoorbeeld in dat water van een douche weer hergebruikt gaat worden als water voor een wc. Verder staat er een enorme hoeveelheid zonnepanelen ten behoeve van hun energieverbruik. Deze panelen geven in feite zoveel energie dat ze maar 20 % ervan nodig hebben voor eigen gebruik. De rest bieden ze aan het landelijke stoomnetwerk. Alleen jammer dat ze daar van de Rwandese overheid niets voor betaald krijgen, het is al jaren wachten op het ondertekenen van het contract tussen de Geen Helmets en de Rwandese overheid.

Door de Duitse beheerders van de school zijn we allerhartelijkst ontvangen en sinds die tijd heb ik ook contact met ze gehouden, onder andere doordat Till, de coördinator voor de Green Helmets in Rwanda, meegedaan heeft aan de marathon. Ik kreeg dan ook een uitnodiging om op woensdag 29 juni deelgenoot te zijn van hun ‘Handover Ceremony’. De Green Helmets hebben op die dag formeel het beheer overgedaan aan de Rwandese overheid.

Tijdens ons eerste bezoek is de overdracht al ter sprake gekomen. Toen gaf Till al aan dat het een noodzakelijk stap was, maar dat het ook een stap was met onzekerheden. Zal de school op dezelfde wijze kunnen doorgaan zodra het in handen is van de Rwandezen? Till en zijn collega’s gaan ook daadwerkelijk op afstand zitten, want ze verhuizen van het Nelson Mandela Educational Centre naar een huis in het dorp Natrama. Zij worden adviseurs op afstand.

De Duitse ambassadeur was ook aanwezig en daar heb ik ook nog even kort mee gesproken, zelfs een paar woorden in het Nederlands, want in een ver verleden had hij op de Duitse ambassade in Den Haag gewerkt. Met een aantal mensen kregen we zo een discussie over het onderwijs in Rwanda. De Duitse ambassadeur was niet zo positief over de toekomst. Hij zag een groot gevaar in de constatering dat men in Rwanda heel veel investeert in onderwijs, met als gevolg dat vele jonge mensen hier een opleiding krijgen met een mooie titel, terwijl er vervolgens geen banen zijn. In combinatie met het trauma van de genocide van 1994 en het feit dat de brug tussen de twee bevolkingsgroepen in Rwanda nog steeds niet gemaakt is, geeft dit volgens hem een explosieve cocktail. Een Rwandese vrouw in ons gezelschap ondersteunde zijn analyse volledig.

Voordat de daadwerkelijke ceremonie zou plaatsvinden kon een ieder rondkijken op het terrein. Bij de verschillende onderdelen stonden leerlingen gereed om een en ander uit te leggen over wat het was. Zo heb ik uitleg gekregen over het gebruik van opgevangen regenwater, hoe ze een boog boven een raam metselen en hoe ze een baksteen maken.

Daarna was het tijd voor de overdracht. Een keur aan speeches kwam voorbij. De Rwandese directeur van de school was aan het woord. Till deed een speech namens de Green Helmets. De lokale autoriteiten waren er. En natuurlijk iemand van de organisatie binnen het Ministerie van Onderwijs waaraan het instituut is overgedragen. Veel lovende woorden over wat er neer is gezet en iedereen was ook vol enthousiasme over de toekomst van deze voorbeeldschool.

Het geheel werd afgesloten met een enthousiast koor van leerlingen dat religieuze liederen zong, met traditionele dans, met twee jongens die een rap deden en met een lunch. Dan was het tijd om dit mooie centrum te verlaten. Met de overdenking dat dit misschien wel een te vooruitstrevend centrum is voor Rwanda. Hoe zal dit erbij staan over vijf jaar?

Het is nog niet al te laat, dus besluit ik om Dan, de man van Erin, gezelschap te houden bij zijn wandeling naar Nyamata. De wandeling duurt ongeveer een uur, onderweg krijgen we regelmatig gezelschap van Rwandezen, die een poosje met ons meelopen. In Nyamata stap ik op de bus naar Kigali.

4th of July gatecrash

In Rwanda is 1 juli een vrije dag omdat ze dan vieren dat ze onafhankelijk zijn geworden van de Belgen op die datum in 1962. Dat is wel een vrije dag, maar daar wordt verder niet zo veel mee gedaan. Misschien volgend jaar wel, want dan is het 50 jaar geleden. Op 4 juli hebben we ook een vrije dag, omdat ze dan vieren dat de RPF op die datum Kigali heeft ingenomen in 1994 en dat markeert het einde van de genocide en het begin van het nieuwe tijdperk. Ter ere hiervan is er vandaag een groot evenement geweest in het Amahoro stadion met president Kagame, speeches, zang, dans en veel militairen. Wij waren er deze keer niet bij.

Sinds ik zonder uitnodiging op bezoek geweest ben bij de Britse ambassadeur in verband met de Royal Wedding heb ik bij sommige mensen een bepaald imago gekregen. Dat ik op elk feest verschijn, of ik nu uitgenodigd ben of niet. Vooral Daniel en Theo, de jongens van Paul en Nicole, zijn deze mening toegedaan. En ze hebben me dan ook uitgedaagd voor een volgende gatecrash en die kon ik natuurlijk niet laten liggen.

Zoals algemeen bekend is de datum 4 juli ook een heel belangrijke datum voor een ander land. Ter ere van hun nationale feestdag hielden de Amerikanen hier al op 30 juni hun festiviteiten. Maar de uitnodiging was natuurlijk alleen voor mensen met een Amerikaans paspoort. Daniel en Theo hebben mij al allerlei suggesties aan de hand gedaan wat ik moest doen om binnen te komen, onder andere door een poster van president Obama op mijn rug te plakken.

Het feest vond plaats op het terrein van de Amerikaanse ambassade en die is vlak bij mijn werk. Het zou beginnen om drie uur. Evan na drieën was ik bij de ingang en toen zag ik al een mededeling dat mobiele telefoons niet waren toegestaan. Om mijn kansen te vergroten dacht ik dat het beter was om deze niet bij mij te hebben. Dus gauw terug naar mijn werk om de telefoon er achter te laten en snel weer terug te gaan. Het was al iets drukker. Verschillende mensen stonden gereed om door een security poortje te gaan. Ik schoof aan bij een soort van rij, leegde mijn sleutels en portemonnee op een plastic bakje, en mocht even later door het poortje. En toen was ik binnen op het terrein, zonder ook maar mijn paspoort te laten zien. Het was weer gelukt. Gelijk met mij kwam Jennifer ook binnen, een van mijn Amerikaanse collega’s voor VSO en zij is dan ook mijn getuige voor de jongens dat ik echt binnen ben geweest.

Eenmaal binnen kreeg ik ook gelijk zo’n Amerikaans gevoel over me heen. Het was allemaal zo blij en positief. De belangrijkste activiteiten bestonden uit allerlei spelletje die gedaan konden worden en het mooie aan deze spelletjes was dat je altijd een prijs won, maakt niet uit hoe slecht je gooide met de bal, pijltje of ring. Voor een 1.000 Frw mochten we meedoen aan 15 spelletjes en zo kun je heel wat prijzen bemachtigen. Onder het genot van een echte Budweiser zijn wij er dan ook echt voor gegaan. Bij het balwerpen ging het zo goed dat ik zelfs een echte tijgerknuffel heb gewonnen.

Na zo’n twee uur helemaal ondergedompeld te zijn in de Amerikaanse sfeer was het tijd om afscheid te nemen. Ik moest naar het vliegveld om Wilma en Marte af te halen. De knuffel was natuurlijk voor Marte en dat was gelijk een schot in de roos, want binnen de kortste keren was dat al haar lievelingsknuffel. Met dank aan de Amerikanen!

Daniel en Theo hebben nu al weer een nieuwe uitdaging voor mij. Ik moet op bezoek gaan bij president Kagame.

Buurtkerken

In Rwanda heb je heel veel kerken. In de eerste plaats is er natuurlijk de katholieke kerk. Bij ons in de buurt staat er een en die hebben we ook al eens bezoek gebracht. Daarover heb ik verteld in mijn verhaal met de titel ‘Kerkgang’.

Maar daarnaast heb je ook heel veel protestante kerken. Sommigen zijn onderdeel van een groter verband. Anderen lijken gewoon solitaire kerkjes te zijn.

Een kerk met heel veel aanhangers in Rwanda is kerk van de Zevendedag Adventisten.

De Apostles Church, van onze benedenbuurman.

De gebouw, met Jesus Christ geschreven op het dak, is vroeger een kerk geweest. Volgens Fabrice is deze kerk verhuisd naar een ander gebouw toen ze er niet meer inpasten. Nu wordt dit gebouw bewoond door een gezin met een heleboel kleine kinderen. Deze mensen hebben het niet breed.  

De Winners Chapel staat op de weg van ons huis naar de markt en het busstation. Er wordt altijd heel hard geschreeuwd, door twee mensen tegelijk. Eerst door de dominee uit Tanzania in het Engels en dat wordt dan gelijk vertaald in het Kinyarwanda.

De kerk van de Baptisten. Hier wordt heel beschaafd gezongen.

De New Vision Pentacostal Church zit op de tweede verdieping. Zo zijn ze goed te horen in de wijde omtrek.

Dit is een kerk zonder naam die onder de Smat supermarkt zit. Ondanks dat ze geen uithangbord hebben brengen ze toch veel mensen op de been.

Dit is een heel klein kerkje in een kantoorpand. Toen ik even om de hoek keek zag ik niet meer dan twintig mensen.

Deze kerk zit boven de Anarex supermarkt. Ook op donderdagavond hebben ze dienst en dan kun je dat heel goed horen als je drankje zit te drinken in de tuin van het Medi Motel. Op een keer zat er iemand zo vals te zingen, en hard, dat ik medelijden had met de mensen die aan het werk waren in de winkels onder de kerk.

In het verleden kon je De Prayer Palace Church regelmatig horen, ook door de week. De laatste tijd zie ik niet zo veel activiteit meer. Zouden ze gesloten zijn?  

Deze kerk zonder naam staat vlak bij de markt. Dit is de kerk die uitgebreid besproken is tijdens onze vorige umuganda van eind mei. Met de vergunning moet het inmiddels wel zijn gelukt, want ze zijn nog steeds bezig. Met het volume lukt het wat minder, want ze zijn in de verre omtrek te horen. Ik heb een kijkje om de hoek genomen en zag dat er maar liefst acht kerkgangers waren, waarvan twee met microfoon.

Umuganda deel 5

Deze umuganda hebben wij eindelijk een keer iets nuttigs gedaan, dus daar heb ik wel een goed gevoel over. Andere keren wordt er wel wat rommel opgeruimd, maar dat allemaal symptoombestrijding. De volgende dag wordt er gewoon weer nieuwe rommel gegooid op de plek waar de dag ervoor zo eensgezind de boel is schoongemaakt.

Tijdens de vorige umuganda heeft iemand uit het publiek een opmerking gemaakt over gevaarlijke kabels die zonder bescherming op de grond liggen op een pad waar heel veel mensen gebruik van maken. Of daar niet iets aan gedaan kon worden. Fabrice zou foto’s nemen en vervolgens actie gaan ondernemen richting elektriciteitsmaatschappij.

De hele maand ben ik zo af en toe gaan kijken naar de desbetreffende kabels, maar telkens lagen ze er nog steeds net zo gevaarlijk bij als al die maanden ervoor. Mijn cynische ik zei dat er natuurlijk weer niets terecht zou komen van al die prachtige plannen. Op zaterdagochtend om negen uur wilde ik op weg naar umuganda nog even een laatste blik werpen op gevaarlijke situatie. Maar tot mijn grote verbazing waren er al een aantal mensen bezig met het oplossen van het probleem. Mijn cynische ik kreeg ongelijk.

Boven aan het pad, waar het nog een beetje vlak was, was een enorme berg zand gestort. Met een schop werd dit zand in een zak geschept en dat werd vervolgens naar de plek van de kabels gedragen en daar geleegd. Ter versteviging van het geheel zijn ook een flinke hoeveelheid gevulde zandzakken op het pad gelegd.

Toen ik kwam waren er nog maar zo’n vier mensen aan het werk, maar in de loop van de tijd kwamen er steeds meer bij. Het was ook leuk om te doen, omdat ik het gevoel had, dat ik nu echt iets nuttigs aan het doen was. Onze Amerikaanse buren waren er ook weer bij en die hadden deze keer gasten meegenomen. Verder schoven er steeds meer Rwandezen aan, sommige met veel enthousiasme, sommige met duidelijke tegenzin. Maar ook deze mensen kregen er steeds meer lol in.

Ondertussen werden we regelmatig gestoord door mensen die netjes in het pak of in de mooiste jurk over het pad naar beneden moesten. Ze hadden bijna allemaal een bijbeltje in de hand. Dat is het teken dat ze naar de kerk gaan. Het is zaterdag, dus het zullen vast Zevendedag Adventisten zijn.

We zijn ook nog een flinke poos doorgegaan, namelijk tot half elf, want het gevoel was echt dat het af moest. Maar het resultaat mag er zijn. Waar vroeger een moeilijk begaanbaar pad met gevaarlijke kabels was, is nu een mooi goed begaanbaar pad met een soort van traptreden.

voor

na

Ondertussen waren het merendeel van de mensen bezig in een ander gedeelte van de wijk. Tussendoor ben ik er even wezen kijken. Een greppel die vol was met struikgewas en afval, is helemaal schoon gemaakt en netjes weer achtergelaten. Wat daar opvallend was dat bij er twee dronkaards binnen dat gezelschap waren. De een stond met zijn Primus in de hand allerlei verhalen af te steken. Eerder amusant dan echt hinderlijk. De ander had een kwade blik in zijn ogen, die allerlei mensen indringend aansprak. Ik vond hem een beetje eng, misschien was hij ook niet dronken, maar gewoon een beetje gek. Het gezelschap onderging het allemaal vrij gelaten, met een af een toe een glimlach.

Ik had Fabrice nog helemaal nergens gezien en vroeg of hij er ook was. Iemand antwoordde dat hij de wijk in was om allerlei mensen op te trommelen voor de umuganda. Zo rond half elf was hij weer terug en richtte zich meteen tot de dronkaards voor een goed gesprek. Ik weet niet of dat er is gekomen, maar ze bleven in ieder geval wel achter op de plek waar ze waren.

Om half elf begon de gebruikelijke bespreking na afloop van de umuganda. Deze keer was het kort, want om kwart over elf waren we al weer klaar. De onderwerpen waren ook niet heel bijzonder. Deus, is deze keer mijn vertaler, hij is student en woont bij zijn vader, moeder, zus en twee broers in een huis bij mij in de straat.

De chief doet eerst een nieuwe oproep dat toch iedereen naar umuganda moet komen op straffe van een boete van 5.000 Frw. Hij zit zo natuurlijk wel te spreken voor eigen parochie, hij zou het moeten vertellen aan de mensen die er niet zijn. Daarna iets over het schoonhouden van het huis en dat je je afval moet laten afhalen door de vuilnisophaaldienst voor 3.000 Frw per maand. Dat is bekende koek voor mij, want dat doe ik al. Het is alleen zo jammer dat, nadat je het afval aan straat hebt gezet, er regelmatig voorbijgangers in gaan neuzen of er iets voor hun gading in zit, met als resultaat dat er dan een flink gedeelte van het afval op de grond naast de zak ligt.

Het geheel wordt afgesloten met een verhaal over het ziekenfonds (mutuel de santé), dat iedereen die geen andere verzekering heeft, deze toch vooral moet afsluiten. Dat kan voor 7.000 Frw (eerste klas), 3.000 Frw (tweede klas) of 1.000 Frw (derde klas) per persoon per jaar. Geen idee wat je er dan voor krijgt, maar de chief benadrukt dat je dit ook moet afsluiten voor je bewaker. Ik doe of ik niks gehoord heb, want op het papierwerk voor het afsluiten van het ziekenfonds voor mijn bewaker zit ik niet te wachten. Vervolgens gaan alle RPF leden nog weer apart vergaderen in de aanpalende bar, mijn vertaler Deus gaat er ook heen. Hij voegt mij toe dat de nieuwe leiders voor de komende vier jaar worden gekozen. Hij vraagt nog of ik ook mee wil stemmen, maar dat heb ik vriendelijk afgeslagen.

Consultants

Op 16 maart hadden we al een eerste workshop over het VN verdrag voor de rechten van mensen met een beperking. Zijn mijn verhaal met de titel ‘Ondergedompeld’.

Op 15 juni kregen we een uitnodiging voor de ‘Workshop for the final validation of the initial report on the implementation of the Convention on the Rights of Persons with Disabilities’ voor dinsdag 21 juni. Dit keer zat er best een behoorlijke tijd tussen het moment van uitnodiging en de werkelijke workshop, bijna een week! Het document was nu zowel in het Engels als het Frans en ook de voertaal tijdens de workshop was afwisselend in het Engels en het Frans. Dus al met al was alles best redelijk goed te volgen.

Hoewel het rapport onder de verantwoordelijkheid valt van het ministerie van Buitenlandse Zaken (MINAFFET), was niemand van dat ministerie aanwezig om de verantwoordelijkheid ook werkelijk te nemen. Het geheel werd gepresenteerd door vier consultants. Een van deze consultants, Etienne, zat in het begin achterin de zaal en stelde toen allerlei kritische vragen, maar later ging hij aan het tafeltje voorin de zaal zitten en ging allerlei vragen beantwoorden. Tijdens de pauze heb ik hem gevraagd wat zijn rol nu precies was. Hij legde mij uit dat hij een consultant was bij MINAFFET en het eerste aanspreekpunt voor dit rapport en dat hij de andere consultants had ingehuurd. Hij had alleen nog geen tijd gehad om hun werk te beoordelen en vandaar dat hij allerlei vragen aan hen stelde. Dit schiep wel wat duidelijkheid, maar het is natuurlijk wel een beetje vreemd dat de hoofdaannemers op deze wijze omgaat met zijn onderaannemers.

Een andere consultant was specifiek verantwoordelijk voor de Engelse versie van de tekst. En deze Engelse versie barstte van de fouten en soms kon je zien dat een woord rechtstreeks uit het Frans was vertaald, alleen had men het woord niet in de juiste context vertaald. De verantwoordelijke consultant gaf als verklaring dat hij zijn opdracht weer doorgegeven had aan iemand anders en dat hij er vervolgens nog niet naar gekeken had. Ook niet heel erg bemoedigend. Etienne gaf hem nog vijf dagen om een goede Engelse vertaling van het document te maken.

Het nieuwe rapport is niet veel beter dan de vorige. Een aantal fouten is eruit gehaald, maar sommige ook niet. De wetten zijn nog steeds keurig vermeld, maar nog steeds bijna niets over de implementatie van deze wetten. Verder worden er soms zaken bijgehaald, die er helemaal niets mee te maken hebben. Of er wordt zomaar iets opgeschreven. Ergens stond dat de National Human Righs Commission (NHCR) een gids had gemaakt voor ‘monitoring and evalution of the respect of the rights of people with disabilities’. Dit werd genadeloos onderuit gehaald door een vertegenwoordiger van deze organisatie met de mededeling dat zo’n gids helemaal niet bestaat. Men zegt wel dat een heel scala aan organisaties is geraadpleegd, maar in werkelijkheid lijkt het daar niet op.

Onder druk van de vorige keer, toen werd gezegd dat bepaalde beweringen ondersteund moest worden door feiten, heeft men een aantal tabellen toegevoegd. Deze tabellen zijn er echter plompverloren ingezet, zonder enige toelichting of verwijzing, en hebben dan ook geen enkele betekenis. Het lijkt erop dat men deze gemakkelijk ergens vandaan heeft geplukt, en hup het rapport in heeft gepleurd, onder het mom dat zo voldaan is aan de klacht van de vorige keer.

De vijfentwintig deelnemers aan de workshop hebben de hele dag gevuld met allerlei opmerkingen ten aanzien van het rapport. Het grappige is dat een van de consultants ter plekke alle voorgestelde wijzigingen zonder dralen zat te verwerken in het document. Zo goed zat dat rapport dus in elkaar! Maar er waren nog zo veel opmerkingen die nog niet verwerkt zijn, dat iedereen wederom werd opgeroepen om deze te verzamelen en aan hen toe te zenden. Tja, dat wil je dan ook wel doen, maar waar te beginnen in een document van veertig pagina’s waarbij haast bij elke zin wel iets op te merken is. Aan de andere kant is het ook wel heel gemakkelijk. Je laat de deelnemers aan zo’n workshop het werk voor je doen. En als niemand iets opstuurt kun je ook nog zeggen dat iedereen het ermee eens is.

Een klein detail maakt duidelijk dat de consultants iets gemaakt hebben over een onderwerp waar ze geen binding mee hebben. Een van de aangehaalde wetten heeft het erover dat “sign messages, braille writing and other means of communication aimed at facilitating people with disabilites must, as far as possible, te be used in meetings”. Er was geen braille versie en er was geen gebarentolk. Voor blinde en dove mensen was het dus onmogelijk om deze workshop bij te wonen. Toen ik daar een vraag over stelde aan de consultants, was er alleen maar onbegrip en zoiets als dat dit de eerste keer was en dus niet nodig zou zijn.

In de titel van de uitnodiging had men het over de ‘final validition’, maar gezien alle gebeurtenissen tijdens de workshop moesten we dat toch maar wat in een ander daglicht gaan zien. Het maakt een beetje treurig dat het ministerie geen verantwoordelijkheid neemt en het overlaat aan consultants, die vervolgens ook maar iets doen en even gemakkelijk een gammel rapport in elkaar draaien. Waarschijnlijk nog goed betaald ook.

Krantenberichten

Het blijkt maar weer dat je niet altijd moet geloven wat er in de kranten staat. Volgens The New Times kwam de Police met 1-0 voor voordat het 1-1 werd. In werkelijkheid werd het eerste doelpunt door APR gescoord. Gelukkig hadden ze de eindstand wel goed weergeven.

APR claim 10th Peace Cup title

By Ostine Arinaitwe

Yesterday

Peace cup

Final

APR  4- 2  Police
3rd place play-off
AS Kigali  2-2  Mukura (4-3) penalties

JEAN Baptiste Mugiraneza a.k.a Migi scored a brace to guide APR to their 10th Peace Cup title yesterday at Amahoro Stadium.

Police who were playing in their first final, scored first through prolific goal scorer Kagere Meddie on the 18th minute but the league champions equalized 16 minutes later through Ernest Kwizera’s powerful header.

After the break, Police regained the lead through winger Ibrahim Ndikumasabo and looked like they had done enough only for Migi to score on the 86th minute forcing the tie into extra-time.

A few minutes later, Migi scored his second to give APR a 3-2 lead.

Malawi international Victor Nyirenda then put the tie beyond Police’s reach with APR’s fourth goal.
Earlier on, AS Kigali defeated Mukura 4-3 on penalties in the 3rd place play-off. The sides had settled for 2-all draw in normal time.

APR pocketed Rwf5m for the triumph while Police took home Rwf3m. AS Kigali settled for Rwf1.5m courtesy of MTN Rwanda, the tournament sponsors.

APR’s triumph means that Police misses out on continental football. Kiyovu, who are certain to finish second in the Primus league will now represent Rwanda in next year’s Orange Confederation Cup.

Police storm Peace Cup final

By Ostine Arinaitwe

Yesterday

Police  6-1  Mukura
APR  4-0  AS Kigali

POLICE are a game away from recording their first major silverware in Rwanda’s football history.

The law enforcers ran riot yesterday as they thrashed Mukura 6-1 to reach the Peace Cup final at Amahoro Stadium.

Police, who look recharged under their new Serbian coach Goran Kopunovic, put the tie beyond Mukura’s reach with six unanswered first-half goals.

Primus league top scorer Kagere Meddie returned from injury to net a hat trick while midfielders Leandre Sekamana, Gashugi Abdul Karim and Eric Ndahayo also got their names on the score sheet. Muvara Valens Fils then netted Mukura’s consolation on the 74th minute.

In the other semi-final match, APR thumped AS Kigali 4-0.
Striker Ernest Kwizera scored a brace while Haruna Niyonzima and Johnson Bagoole scored the other goals. The final is slated for Saturday.

Police know that besides ending their trophy jinx, victory in the final will also give them a ticket to play in the Orange Confederation Cup.